De Belgische wielergeschiedenis is rijk aan legendes, maar geen enkele zo’n grote impact gehad als Eddy Merckx. Bijgenaamd “De Kannibaal” vanwege zijn onverzadigbare honger naar overwinningen, zette Merckx een standaard van veelzijdigheid en dominantie die zelden is geëvenaard. Hij won grote rondes, voornamelijke de zwaarste klassiekers, sprintte de snelsten voorbij en gecontroleerde tijdritten – een ware allrounder waarvan de aanwezigheid op de weg herdefinieerde wat een wielrenner kon bereiken. Decennialang is elke Belgische renner, terecht of onterecht, vergeleken met deze imposante figuur.
En daar is Wout van Aert, een moderne wielrenner die veel van de allround-mentaliteitslichaamt van het Merckx-kenmerk is, ook al zijn de trofeeën nog niet van hetzelfde niveau. Van Aerts carrière is dan wel jonger en het tijdperk waarin hij koerst is meer gespecialiseerd en gecontroleerd, maar zijn aanpak op de fiets doet denken aan dezelfde onverschrokken filosofie: meedogenloos aanvallen, zich aanpassen aan elk terrein en domineren waar mogelijk. Van sprintfinishes tot loodzware beklimmingen, van tijdritten tot kasseiklassiekers, toont Van Aert een buitengewone veelzijdigheid die maar weinig moderne wielrenners kunnen evenaren.
Wat hem onderscheidt, is niet alleen zijn lichamelijk vermogen, maar ook zijn koersintelligentie en moed. Net als Merckx weet hij wanneer hij het moment moet uitoefenen, wanneer hij een aanval moet inzetten en wanneer hij energie moet sparen – een perfecte balans tussen instinct, strategie en pure kracht. Belgische fans zien in hem een weerspiegeling van hun nationale trots, een renner die de laatste van de verwachtingen draagt met zowel nederigheid als vastberadenheid. Hij jaagt Merckx niet blindelings na; hij laat juist zien dat het Belgische allround-model – meedogenloos, veelzijdig en gedurfd – nog steeds bestaat.
De vergelijking gaat niet over wie de meeste trofeeën heeft. Het record van Merckx is monumentaal en zal mogelijk onaantastbaar blijven. Maar qua rijstijl, mentaliteit en aanpassingsvermogen komt Van Aert het meest in de buurt van wat de moderne wielersport heeft voortgebracht. Hij vertegenwoordigde een brug tussen eeuwen: de legende van het verleden en de belofte van het heden, en bewijst dat grootsheid niet alleen wordt gemeten in overwinningen, maar ook in hoe een renner de sport benadert, rivalen uitdaagt en zich telkens weer bewijst wanneer de wedstrijd daarom vraagt.
De wielersport zichzelf blijft ontwikkelen, herinnert het verhaal van Wout van Aert de fans dat de geest van “De Kannibaal” niet is verdwenen, maar tegelijkertijd een nieuwe vorm heeft overgenomen in een moderne, veelzijdige kampioen die durft te koersen als een legende.
