Mathieu van der Poel is nooit het type atleet geweest dat om begrip vraagt. Hij neemt geen tijd om slechte dagen te rechtvaardigen, noch hult hij zijn overwinningen in grootse toespraken. Wanneer de druk toeneemt en het lawaai luider wordt, doet hij wat hij altijd al heeft gedaan: hij fietst verder. En op de een of andere manier heeft hij, met die stille volharding, een van de meest emotioneel aangrijpende carrières in de moderne sport opgebouwd.
Geboren in een wielerfamilie, erfde Mathieu meer dan een beroemde achternaam. Hij erfde verwachtingen. Als kleinzoon van Raymond Poulidor en zoon van Adri van der Poel was zijn pad al uitgestippeld voordat hij ooit zijn eerste pedalen inklikte. Voor velen zou zo’n erfenis een te zware last zijn om te dragen. Voor Mathieu werd het iets heel anders: een stille belofte om het verleden te eren en tegelijkertijd zijn eigen waarheid te creëren.
Wat Van der Poel zo bijzonder maakt, is niet alleen hoe vaak hij wint, maar ook hoe hij verliest. Wanneer races mislukken, wanneer zijn benen het begeven, wanneer de wereld zijn keuzes of vorm in twijfel trekt, geeft hij zelden uitleg. Geen drama. Geen excuses. Hij buigt zijn hoofd, verdwijnt uit de schijnwerpers en keert pas terug wanneer hij er klaar voor is om weer te koersen. In een tijdperk van constant commentaar en directe reacties voelt die terughoudendheid bijna radicaal aan.
Fans herkennen zichzelf in die stilte. Ze herkennen de zwaarte van onuitgesproken worstelingen, de waardigheid van het volhouden zonder te klagen. Van der Poels carrière is gekenmerkt door adembenemende triomfen – monumentale overwinningen, regenboogtruien, onvergetelijke solo-aanvallen – maar het is zijn kwetsbaarheid die het langst blijft hangen. De momenten waarop hij stopte om zijn mentale gezondheid te beschermen. De keren dat hij terugkeerde, niet om iets te bewijzen, maar simpelweg omdat het wielrennen nog steeds belangrijk voor hem was.
Op de fiets weerspiegelt zijn stijl zijn geest. Onbevreesd maar instinctief. Vrolijk maar intens. Hij koerst alsof emotie, herinnering en instinct samen de pedalen aandrijven. Elke aanval voelt persoonlijk, alsof hij iets nastreeft dat alleen hij kan zien. Als hij wint, is de viering oprecht. Als hij verliest, accepteert hij het in stilte.
Daarom blijft Mathieu van der Poel miljoenen mensen ontroeren. Niet omdat hij zijn reis uitlegt, maar omdat hij die openlijk beleeft – door inspanning, veerkracht en een onwrikbare liefde voor de sport. Hij herinnert ons eraan dat niet elk verhaal woorden nodig heeft. Sommige verhalen worden het best verteld in beweging, pedaalslag voor pedaalslag.
