De Ronde van Vlaanderen draait nooit alleen om kracht – het draait om strategie, timing en instinct. En in de editie van 2022 herinnerde Mathieu van der Poel de wereld eraan waarom hij een van de meest tactisch begaafde renners in de moderne wielersport is. Tegenover de meedogenloze Tadej Pogačar maakte de Nederlandse kampioen van een race vol pure kracht een schaakpartij op wielen – en hij won die glansrijk.
Vanaf de eerste kilometers bleef Van der Poel kalm en weigerde hij zich te laten meeslepen door Pogačars eerste aanvallen op de kasseien. Terwijl Pogačar agressief aanviel – en de grenzen van zijn rivaal op de proef stelde – behield Van der Poel zijn kalmte, wetende dat elke inspanning dubbel telt in een wedstrijd zo bruut als Vlaanderen. Zijn geduld werd beloond.
Op de slotklim, waar de Sloveen in eerdere edities domineerde, speelde Van der Poel zijn kaarten perfect uit. In plaats van direct te reageren, weegde hij elke beweging zorgvuldig af, waardoor Pogačar kostbare energie verbrandde. Op de Paterberg zette Van der Poel zijn beslissende aanval in – een perfect getimede versnelling die Pogačar verraste. Het ging niet alleen om kracht; het ging erom te weten wanneer hij die moest inzetten.
Toen de weg zich naar Oudenaarde opende, zette Van der Poel de achtervolging in, met een kalm maar vastberaden gezicht. Pogačar zette dapper de achtervolging in, maar de voorsprong bleef behouden. Toen de Nederlander alleen over de finish kwam, was dat meer dan een overwinning – het was een statement.
Deze overwinning ging niet om wie de sterkste was. Het ging om wie de slimmer was. In een duel tussen twee wielertitanen zette Mathieu van der Poel geduld, positionering en psychologisch inzicht in als zijn sterkste wapens – en opnieuw bedwong hij de kasseien van Vlaanderen als een ware meester.
