Op 21 april 2019 was de wereld van het professionele wielrennen getuige van iets wat onmogelijk leek. In de laatste tien kilometer van de Amstel Gold Race leken de wetten van de aerodynamica, het behoud van energie en de tactische logica zich voor één man te hebben opgeschort: Mathieu van der Poel.
De situatie: verloren gewaand
Met nog 10 kilometer te gaan was de race “voorbij”. Twee van ‘s werelds beste renners – Julian Alaphilippe en Jakob Fuglsang – hadden een minuut voorsprong op de rest van het peloton. Achter hen waren de achtervolgende groepen gefragmenteerd en ongeorganiseerd.
De televisiecamera’s waren in feite gestopt met filmen van de tweede groep. Commentatoren discussieerden over wie van de twee koplopers de sprint zou winnen. Van der Poel, in de trui van Nederlands kampioen, zat zo ver achter in een groep dat de GPS-tijdregistratiechips moeite hadden om hem op de grafiek te houden.
De tarting van de natuurwetten
Wat er vervolgens gebeurde, blijft een van de meest statistisch onwaarschijnlijke prestaties in de geschiedenis van de sport:
De eenmansmotor: Terwijl andere renners normaal gesproken om de beurt aan kop rijden om energie te besparen, bleef Van der Poel in de wind. Hij leverde bijna 15 minuten lang een constant vermogen dat normaal gesproken alleen mogelijk is tijdens een achtervolging van 4 km op een wielerbaan.
De onmogelijke brug: Hij reed niet alleen snel; hij sleepte een groep wereldklasse professionals mee die moeite hadden om in zijn slipstream te blijven. Hij overbrugde in zijn eentje een achterstand van 60 seconden in de slotminuten van een race van 260 km.
De “nergens”-factor: Zelfs toen het leidende duo vaart minderde om tactische spelletjes te spelen in de laatste kilometer, hadden ze geen idee dat Van der Poel eraan kwam. Hij verscheen in hun achteruitkijkspiegels als een “spook in de machine”—een flits van rood, wit en blauw die met een snelheid die er bewerkt uitzag, dichterbij kwam.
De Overval: De Laatste 300 Meter
De “overval” werd op de meest gewaagde manier mogelijk voltooid. Normaal gesproken zou een renner die zijn laatste beetje energie heeft verbruikt om een gat te dichten, achter in de groep blijven om te herstellen. Van der Poel deed het tegenovergestelde.
Hij wachtte niet. Hij aarzelde niet. Hij zette de sprint in vanaf de kop, ruim 300 meter voor de finish. Terwijl de favorieten elkaar geschokt aankeken, snelde Van der Poel hen voorbij, zijn hoofd schuddend van inspanning, om een overwinning te behalen die de live-uitzending slechts vijf minuten eerder nog als onmogelijk had afgeschreven.
De Nasleep
Toen Van der Poel de finishlijn overschreed, stortte hij in. Hij vierde het niet; hij viel van zijn fiets en bleef minutenlang op het asfalt liggen, zijn lichaam letterlijk begaf het na de inspanning. Hij had zichzelf helemaal uitgeput en vervolgens de boel in de fik gestoken.
“Ik dacht niet dat ik kon winnen. Ik wilde gewoon het best mogelijke resultaat behalen. Toen zag ik de auto’s, toen zag ik de koplopers… en ik ben gewoon niet meer gestopt.” — Mathieu van der Poel
Dit was niet zomaar een overwinning; het was een wederopstanding. Het luidde de komst in van een nieuw tijdperk in de wielersport, waarin geen verschil te groot is en geen tactisch handboek meer heilig is.
