Het publieke imago van Wout van Aert is gebouwd op kracht, veelzijdigheid en een bijna onophoudelijke bereidheid om zichzelf op te offeren voor resultaten. Op de weg wordt hij gezien als onoverwinnelijk – rijdend voor teamgenoten, sprintend tegen specialisten, klimmend met de besten en steeds weer terugkerend na tegenslagen. Maar buiten de wielersport is het leven van Van Aert veel complexer geworden dan het beeld van een allesoverwinnende atleet.
Het huwelijk en het vaderschap hebben zijn kijk op succes fundamenteel veranderd. Overwinningen tellen nog steeds, nalatenschappen tellen nog steeds – maar tijd heeft een nieuwe waarde gekregen. De eisen van het moderne professionele wielrennen zijn meedogenloos: constant reizen, lange trainingskampen op hoogte, lange periodes van huis weg en seizoenen die in elkaar overlopen met weinig rust. Voor Van Aert botsen deze eisen steeds meer met de wens om aanwezig te zijn bij mijlpalen die niet kunnen worden uitgesteld of overgedaan.
Blessures en bijna-ongelukken hebben een diepere emotionele lading aan dit evenwicht toegevoegd. Elke valpartij of fysieke tegenslag onderbreekt niet alleen trainingsblokken of wedstrijdschema’s, maar heeft ook gevolgen voor het gezinsleven. Herstelperiodes brengen onzekerheid, angst en moeilijke gesprekken met zich mee over risico’s, duurzaamheid en de tol die de sport blijft eisen. De vraag is niet langer alleen wanneer hij weer klaar zal zijn, maar hoe vaak deze cyclus zich kan herhalen voordat er iets moet veranderen?
Tegelijkertijd zijn de verwachtingen alleen maar zwaarder geworden. In België draagt Van Aert meer dan alleen de hoop van een team – hij draagt het geloof van een hele natie dat hij altijd moet meedoen om de overwinning, altijd moet presteren, altijd vooraan in de race aanwezig moet zijn. Fans verwachten heldendaden; teams verwachten betrouwbaarheid; de sport zelf lijkt constante excellentie te eisen. Maar het gezinsleven brengt een stiller, menselijker tegengewicht met zich mee – een tegengewicht dat de vraag stelt of het volhouden van dit niveau van opoffering jaar na jaar wel echt vol te houden is.
Wat Van Aerts strijd zo boeiend maakt, is dat deze niet geworteld is in twijfel of tanende ambitie. Zijn verlangen om te winnen blijft helder. Maar de innerlijke uitdaging is verschoven van het najagen van overwinningen ten koste van alles naar het afstemmen van professionele grootsheid op persoonlijke verantwoordelijkheid. Elk seizoen vereist nu een herijking: hoeveel te geven, hoeveel te beschermen en hoe lichaam en geest op de lange termijn te behouden.
Voor Wout van Aert is de bepalende strijd in deze fase van zijn carrière niet langer alleen tegen rivalen of de wegomstandigheden. Het is de inspanning om te volharde – fysiek, emotioneel en persoonlijk – zonder de aspecten van het leven te verliezen die die overwinningen in de eerste plaats betekenis geven.
